Niet ieder vraagstuk heeft onmiddellijk een oplossing nodig. Soms moet eerst nieuwe grond worden gevonden waarop een oplossing kan ontstaan.

Vaak begint het met iets dat schuurt.

Een organisatie merkt dat beleid in de praktijk anders uitpakt dan bedoeld. Een bestuurder vraagt zich af of hij wel het hele verhaal hoort. Medewerkers beschikken over kennis die onvoldoende wordt benut. Verschillende partijen willen vooruit, maar vinden elkaar niet. Of er is geld en ambitie genoeg, terwijl de vraag wat we eigenlijk samen willen bereiken nog nauwelijks is gesteld.

Dat zijn situaties waarin ik graag word betrokken.

Mijn eerste neiging is meestal niet om onmiddellijk een oplossing te bedenken. Ik wil eerst weten welke kennis en welke stemmen nog ontbreken. Wat weten bewoners, medewerkers, professionals of andere betrokkenen wat in rapporten, plannen en bestuurlijke gesprekken onvoldoende zichtbaar wordt?

Maar luisteren alleen is niet genoeg.

Ik vind het minstens zo belangrijk om ruimte te maken voor verbeelding. Wat vinden mensen werkelijk van waarde? Waar zouden zij naartoe willen als bestaande structuren en oplossingen even niet het vertrekpunt zijn? Welke mogelijkheden worden zichtbaar als mensen ook mogen dromen?

Vervolgens probeer ik daar iets mee te doen. Dat kan een advies zijn, maar ook een nieuw concept, een andere manier van werken, een samenwerking, een podium of een interventie die helpt om beweging te creëren.

Zo ontstonden in mijn werk onder meer de Bewonersadviesraad van de NCG en later de bewonerslogica-toets, de BUBO-benadering, het Kompas van de Ommelanden en ideeën als de TET-talks en Van Warenhuis naar Waardenhuis.

De vormen verschillen, maar mijn manier van werken is vaak dezelfde:

luisteren naar wat nog onvoldoende wordt gehoord – zichtbaar maken wat werkelijk van waarde is – ruimte geven aan verbeelding – en vervolgens een vorm bedenken waarmee iets nieuws kan ontstaan.

Je kunt mij daarom inschakelen wanneer je:

• vermoedt dat het beeld binnen je organisatie niet de hele werkelijkheid laat zien;
• de kennis en ervaring van bewoners, medewerkers of andere betrokkenen serieus wilt benutten;
• een complex vraagstuk eerst beter wilt begrijpen voordat programma’s en oplossingen worden opgetuigd;
• ruimte wilt maken voor nieuwe ideeën en perspectieven;
• partijen rond een gedeelde opgave of mogelijkheid bij elkaar wilt brengen;
• of een onafhankelijk denker en raadgever zoekt die niet alleen analyseert wat er is, maar ook helpt verbeelden wat er zou kunnen zijn.

De precieze vorm hoeft aan het begin niet vast te staan. Soms ben ik raadgever, soms wegbereider, strategisch sparringpartner of onafhankelijk voorzitter. Een eerste gesprek is vaak voldoende om te ontdekken of en hoe ik iets kan toevoegen.

Niet ieder vraagstuk heeft onmiddellijk een oplossing nodig. Soms moet eerst nieuwe grond worden gevonden waarop een oplossing kan ontstaan.